حوالی خرداد گرمای شدید و تفتی سنگین بر فضای جنوب سیستان و بلوچستان حاکم می شود هر چند این قسمت از استان با آفتاب و هرمش ناآشنا نبوده اما این بار معیوب شدن یک ترانس برق شرایط را متفاوت کرده بود.

به گزارش سنت نیوز، همه چیز از ۲۵ خرداد ۹۹ شروع شد خاموشی که ناگهان مناطقی از منطقه مرکزی سیستان و بلوچستان را فراگرفت و کارشناسان از نقص فنی ترانس ۲۳۰ کیلوولت ایستگاه اسپکه خبردادند.

شاید برای کسانی که متخصص حوزه برق نیستند اثرات و شناخت فنی این خرابی واضح نباشد اما از آن خرابی‌های معمول نبود مسوولان امر می‌گفتند امکان تعمیر ترانس پست در محل وجود ندارد و این به معنی سختی تامین برق در مناطق تحت تاثیر این حادثه بود.

هر چند تیم‌های فنی شرکت برق اقدامات اولیه‌ای برای تامین برق مناطق تحت تاثیر انجام دادند و در همان روز اول، خاموشی‌ها بر طرف شد اما این برق، برق مطمئن و پایداری نبود و در تعریفی ساده نداشتن برق مطمئن و پایدار آن هم در گرمای خارج از تصور و به قول بزرگترها خرماپزان اسپکه، فنوج و مسکوتان، به معنای نبود کولرگازی و هر آنچه ما خنکای زندگی برای تمام ساعات روز می‌نامیم، است.

نصب یک ترانس برق در منطقه‌ای کم برخوردار و در استانی با زیر ساخت‌های ضعیف شاید یک سریال از اتفاقات کم ارزش در نگاه کسی که از بیرون منطقه به آن می‌نگرد باشد، اما این اتفاق برای مردم اسپکه متفاوت بود از چند جهت اول اینکه با نبودن این ترانس ۴۰ روز زندگی و شرایط زیستی شان به خطر می‌افتاد دوم اینکه وعده یک مدیر محقق شد و کاری که باید در ۴۰ روز انجام می شد در مدت ۲۰ روز و سر موعد مقرر انجام شد و سوم ارتباطی بود که مردم با مسوولان برقرار می کردند اینکه مردم یک شهر به استقبال یک ترانس برق بیایند و در گروه‌های ارتباطی خود  از آن به عنوان عروس اسپکه یاد کنند اتفاقی نوینی بود.

ماجرای ترانس برق اسپکه و شاید بهتر بگوییم ترانس امیدبخش یک روایت از چند ماه پیش بود اما چنین موضوعاتی تمام شدنی نیست بسیاری از پروژهای عمرانی در سایه امید فعل خواستن توانستن را که شاید برای ما تبدیل به واژه‌های تکراری شده، عملی و شدنی کرده است.